Monika Orlińska "Drzewo Adama"
Są takie książki, które od pierwszych stron wciągają nas w swój świat i nie pozwalają o sobie zapomnieć. Niestety, „Drzewo Adama” Moniki Orlińskiej nie okazało się dla mnie taką historią, choć bardzo chciałam, aby właśnie tak było.
To nastrojowa, wielopokoleniowa opowieść o ludzkich słabościach, pamięci, odpowiedzialności i tajemnicach, które potrafią przetrwać wiele lat. Kiedy młody naukowiec Adam wraca do rodzinnej wsi na Podlasiu, stopniowo odkrywa historię kilku rodzin, naznaczoną dramatycznymi wydarzeniami z czasów wojny i powojennej Polski. W cieniu lasu, wśród przemilczeń, dawnych konfliktów i skrywanych sekretów, przeszłość zaczyna wpływać na teraźniejszość. To opowieść o korzeniach, dziedzictwie i trudnych prawdach, które potrafią zmienić sposób, w jaki patrzymy na siebie i swoich bliskich.
Przyznaję, że sam pomysł na fabułę wydał mi się interesujący. Lubię książki z historią w tle, a szczególnie te, które nawiązują do czasów II wojny światowej. Liczyłam więc na opowieść, która mnie poruszy, zaciekawi i sprawi, że z zainteresowaniem będę odkrywać kolejne tajemnice. Niestety, tym razem nie wszystko poszło po mojej myśli.
Największym problemem okazała się dla mnie konstrukcja historii. Pojawia się w niej wielu bohaterów, a ich losy i wzajemne powiązania momentami sprawiały, że trudno było mi się odnaleźć. Zdarzało mi się wracać do spisu postaci na początku książki, żeby przypomnieć sobie, kto jest kim i jaką rolę odgrywa w tej opowieści. Choć bohaterowie zostali dobrze wykreowani, ich duża liczba utrudniała mi skupienie się na głównym wątku.
Nie pomagał również styl narracji. W książce znajdziemy sporo szczegółowych opisów, które dla jednych czytelników mogą być zaletą, ale dla mnie okazały się momentami nużące. Kiedy jakiś fragment zaczynał mnie interesować i miałam nadzieję, że akcja nabierze tempa, po chwili ponownie zwalniała. Brakowało mi dynamiki, większej liczby wydarzeń i takiego napięcia, które zachęcałoby do dalszego czytania. Dodatkowo dawny, wiejski język nie zawsze ułatwiał mi płynne zanurzenie się w przedstawionym świecie.
Nie oznacza to, że książka nie ma żadnych zalet. Doceniam próbę pokazania, jak przeszłość wpływa na kolejne pokolenia, jak rodzinne sekrety potrafią kształtować ludzkie życie i jak wiele może kryć się za milczeniem. To tematy, które mają w sobie duży potencjał i mogą skłonić do refleksji. Myślę, że osoby lubiące rozbudowane, wielowątkowe historie rodzinne, spokojną narrację oraz stopniowe odkrywanie tajemnic mogą znaleźć w tej powieści coś dla siebie.
Niestety, ja nie potrafiłam w pełni zaangażować się w tę opowieść. Przeczytałam ponad połowę książki, ale z każdą kolejną stroną coraz trudniej było mi utrzymać zainteresowanie. W pewnym momencie lektura zaczęła mnie po prostu męczyć, a czytanie, które zazwyczaj jest dla mnie przyjemnością i chwilą wytchnienia, stało się obowiązkiem. Dlatego zdecydowałam się odłożyć książkę i tym razem nie poznałam jej zakończenia.
Nie lubię rezygnować z lektury, ale uważam, że nie każda książka musi przypaść nam do gustu. Czasami nawet ciekawy pomysł i dobrze wykreowani bohaterowie nie wystarczą, jeśli sposób prowadzenia historii nie odpowiada naszym czytelniczym upodobaniom.
Podsumowując, „Drzewo Adama” nie spełniło moich oczekiwań. Liczyłam na bardziej wciągającą historię, szczególnie ze względu na historyczne tło, jednak nadmiar postaci, liczne opisy i momentami chaotyczna narracja sprawiły, że trudno było mi odnaleźć się w fabule. Nie wykluczam, że kiedyś jeszcze dam tej książce szansę i spróbuję przeczytać ją ponownie, być może w innym momencie.
Na razie jednak odkładam ją na półkę i szukam kolejnej historii, która porwie mnie od pierwszych stron.
Bo przecież czytanie powinno sprawiać przyjemność, a nie być walką z kolejnymi rozdziałami. ❤️📚
Moja ocena: książka nie trafiła w mój gust, ale wierzę, że znajdzie swoich czytelników.
Dziękuję wydawnictwu AXIS MUNDI za udostępnienie egzemplarza do recenzji.

Komentarze
Prześlij komentarz